ذکر صبحگاهی

آغاز صبح با یاد خدا؛ عشقی که در نهاد ماست:

اسکن‌های مغزی نشان می‌دهند تجربهٔ عشق و تجربهٔ معنوی هر دو ناحیهٔ اینسولا و قشر کمربندی قدامی را فعال می‌کنند؛ همان مدارهایی که همدلی و دلبستگی را می‌سازند. حتی در پژوهش‌هایی، ذکر و دعا باعث ترشح اکسی‌توسین و دوپامین شده است — همان نوروشیمی‌های عشق. شاید «عشق در نهاد ما» فقط یک استعاره نیست؛ مغز برای ارتباط با زیبایی و معنا، از یک زبان استفاده می‌کند: عشق. آیا این یعنی عشق پلی به درک خداوند است؟

راهکار:

این‌گونه می‌توان آن را گسترش داد: همین نگاه را در قالب یک روایت کوتاه از یک اتفاق سادهٔ روزمره بیاور، جایی که مهر و محبت میان آدم‌ها ناخودآگاه به یاد «آن خدایی که عشق را در ما نهاد» می‌اندازد.