یا حسین؛ خلاصهی تمام آرزوها:
آیا میدانستی فریاد «یا حسین» در تاریخ فرهنگ شیعه، گاهی جایگزین «آمین» در دعاها شده؟ یک پژوهش نشان داده که ذکر نام یک شخصیت مقدس در لحظات بحرانی، ناحیهای از مغز را فعال میکند که با احساس امنیت و تعلق گره خورده. امام حسین در فرهنگ ایران نه فقط یک شهید، که یک «کهنالگوی دلتنگی» است. آرزویت را در یک کلمه جمع کردن، یعنی به مغزت فرمان قطعیِ «دیگه دنبال راه حل نباش، این همونِ» دادهای. چه آرزوی دیگری در ذهنت اینقدر فشرده و تمامنشدنی وجود دارد؟
راهکار:
این جملهی کوتاه در واقع یک «فرمول روانشناختی» است: وقتی بار عاطفیِ یک آرزو سنگینتر از آن است که با کلمات معمولی بیان شود، حافظهی تاریخی-مذهبی به کمک میآید. «یا حسین» نه فقط یک ذکر، که یک تخلیهی عاطفی جمعی است. برای تکمیل این حس، میتوانی بنویسی که دقیقاً کدام بخش از آرزویت در این نام خلاصه شده – مثلاً «عدالت»، «امنیت» یا «عشق بیقید». این کار حس همذاتپنداری مخاطب را چند برابر میکند.