چرا ذهن بعضی آدمها مثل هوای تهران کثیفه؟:
میدونی ذرات PM2.5 آلودگی هوای تهران اونقدر ریزن که از سد خونی-مغزی رد میشن و مستقیم به بافت مغز آسیب میزنن؛ تحقیقات نشون داده آلودگی هوا حتی با کاهش ضریب هوشی و افزایش پرخاشگری ارتباط داره. حالا اگه ذهنها واقعاً «کثیف» باشن، شاید فقط استعاره نیست؛ شاید همون هوایی که تنفس میکنیم داره فکرهای ما رو هم آلوده میکنه. سؤال اینه: چند درصد از تلخبینی آدمها رو به پای ریزگردها بنویسیم؟
راهکار:
اگه این جمله رو بهعنوان استعاره بخونیم، آلودگی هوای تهران فقط یک وضعیت اقلیمی نیست؛ آینهایست از ذهنهایی که اجازه ندادن باران بیاد. شاید تلخترین بخش ماجرا اینه که همه از آلودگی گلایه دارن، اما کمتر کسی ماسکِ فکرش رو عوض میکنه.