بیبرنامگی اجباری در ایران؛ ریشههای اقتصادی و روانی:
دیدگاه جالبه! در اقتصاد، این پدیده را «عدم قطعیت سیاستی» مینامند که طبق تحقیقات، رشد سرمایهگذاری را تا ۳۰٪ کاهش میدهد. جالب اینجاست که همین بیثباتی، مغز را وادار به تمرکز بر «لحظه حال» میکند – شبیه واکنش به تهدید. از دید عصبشناسی، آمیگدال فعال میشود و برنامهریزی بلندمدت را مختل میکند. سؤال اینجاست: آیا جامعه میتواند این ناامنی را به عاملی برای نوآوری اجباری تبدیل کند؟
راهکار:
این جمله به «عدم قطعیت ساختاری» اشاره دارد. در روانشناسی، «تحمل ابهام» معیاری برای سازگاری با چنین شرایطی است. آیا میتوان با تمرکز بر مهارتهای قابل حمل (مثل یادگیری زبان یا برنامهنویسی) این نااطمینانی را مدیریت کرد؟