ذات خراب درست شدنی نیست؛ از نگاه روانشناسی:
پژوهشهای رفتار ژنتیک نشان میدهد ۴۰ تا ۶۰ درصد از ویژگیهای شخصیتی ریشه وراثتی دارد، اما تعامل ژن و محیط تعیینکننده است. مغز خاصیت نوروپلاستیسیته دارد و مسیرهای عصبی عادت را میتوان بازسازی کرد. از طرفی خطای اسناد بنیادی باعث میشود رفتار دیگران را به «ذات» و رفتار خودمان را به «شرایط» نسبت دهیم؛ پس شاید «درست نشدنی» بیش از آنکه واقعیت باشد، یک میانبر ذهنی برای حفظ فاصله است.
راهکار:
این جمله معمولاً برای فاصلهگرفتن از آدمهای آسیبزننده استفاده میشود؛ اما مرز بین «ذات خراب» و «رفتار قابل تغییر» را گم میکند. اگر کسی مدام یک الگوی تکراری دارد، بهجای ذات، به الگوی رفتاری و نیازش به درمان نگاه کنید؛ این دقیقتر و منصفتر است.