تفاوت رشد واقعی و فاز بزرگ گرفتن:
مفهوم "فاز بزرگ" یادآور نظریه "نقاب بزرگسالی" در روانشناسی است. اریک برن معتقد بود خیلی از آدمها در تعاملات روزمره نقش "والد" یا "بالغ" را بازی میکنند، بدون آنکه واقعاً رشد کرده باشند. این دقیقاً همان پدیدیه که در مطالعات اخیر "بزرگسالی کاذب" نام گرفته: افراد مهارتهای زندگی رو به صورت سطحی یاد میگیرند تا از مواجهه با ترس از ناکافیبودن فرار کنند. سوال: چقدر از کارهایی که میکنیم واقعاً از درونمونه و چقدرش فقط یه نقشه؟
راهکار:
این جمله نگاه جالبی به مفهوم بلوغ داره. شاید بهتره جای ظاهرسازی، به دنبال تغییرات درونی باشیم: چه عادتها یا نگرشهایی نشوندهنده رشد واقعی ماست؟