وقتی عشق تمام وجودت را میگیرد:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که در عشقهای یکطرفه یا وابسته، همان نواحی مغز فعال میشود که در ترک اعتیاد فعال است. یعنی «تمام کردن خود برای دیگری» از نظر شیمیایی شبیه مصرف بیش از حد دوپامین است که بعدش افت شدید و احساس پوچی میآید. این حس «هیچی برایم نمانده» یک واکنش بیوشیمیایی به کمبود پاداش است، نه یک حقیقت وجودی. سوال اینجاست: آیا میشود عشق را طوری زندگی کرد که هم بدهی و هم برای خودت بمانی؟
راهکار:
این جمله انگار از جایی میآید که عشق را معامله کردهای. شاید وقتش است که «تمام کردن» را نه بهمعنای خالی شدن، بلکه بهمعنای بازتعریف خودت ببینی. عشق واقعی، تمام کردن نیست؛ تقسیم کردن است.