از چشم افتادن، از دل نرفتن: بدترین حس یکطرفه:
در علوم اعصاب، پدیدهای به نام «جاذبهی سرخوردگی» وجود دارد: وقتی از شخصی طرد میشوید، سیستم دوپامین مغزتان فعالتر میشود، دقیقاً چون نمیتوانید پاداش را پیشبینی کنید. این یک تلهی تکاملی است که اجداد ما را برای تلاش دوباره آماده میکرد. جالب اینکه این سازوکار همان چرخهای است که در اعتیاد هم دیده میشود: هر چه دستنیافتنیتر، ولع شدیدتر.
راهکار:
این حس را میتوان از زاویهای دیگر دید: آنچه شما تجربه میکنید یک کشمکش میان عقل و عاطفه نیست، بلکه نشانهی ظرفیت بالای شما برای وفاداری است. در روانشناسی به این پدیده «سوگیری توجه به طرد» میگویند؛ مغزتان روی نشانههای بیتوجهی زوم میکند، اما شواهد ماندگاری در قلب را بزرگنمایی میکند. با نگارش بیطرفانهی این افکار، شاید مرز بین توهم و حقیقت روشنتر شود.