ته داستان ما قشنگ میشه؛ راز توکل به خدا:
مغز ما از ابهام بیشتر از یک نتیجه قطعی بد فراری است؛ پژوهشها نشان میدهد دعا و توکل با کاهش فعالیت آمیگدال، بارِ پیشبینیِ آینده را از حافظه کاری برمیدارد. برای همین «سپردن» فقط یک کنش مذهبی نیست؛ یک مسکن عصبی واقعی برای تحمل عدم قطعیت است.
راهکار:
توکل یعنی تمام تلاشت را بکنی و نتیجه را بسپاری، نه اینکه دست روی دست بگذاری؛ اتفاقاً همین سپردن، انرژی ذهنیات را برای ادامه مسیر آزاد میکند.