ساعتی که نمیگذرد:
این حس که «ساعتی که دیگه نمیگذره» پس از یک فقدان بزرگ، پدیدهای روانشناختی شناخته شده به نام «گذر زمان ذهنی» است. ذهن ما در مواجهه با تغییرات عمیق، گاهی در گذشته متوقف میشود و زمان حال را بیپایان و آینده را دور از دسترس حس میکند. این نشاندهنده عمق ارتباطات انسانی است که حتی اشیا و لحظات عادی هم میتوانند با خاطرات اشباع شوند و به ظرفی برای نگهداری یادها تبدیل گردند.
راهکار:
در لحظات دلتنگی، تلاش برای ثبت و به اشتراک گذاشتن خاطرات (مثلاً با نوشتن یا در تاوموزیک) میتواند به پردازش احساسات کمک کرده و راهی برای حضور در زمان حال و آینده باز کند.