جوابی که همه رو ساکت میکنه: ده سال دیگه کجایی؟:
پدیدهای در روانشناسی به نام «توهم پایان تاریخ» وجود دارد: مغز ما تصور میکند شخصیتی که امروز هستیم، همانی است که تا آخر عمر خواهیم ماند. تحقیقات دن گیلبرت از هاروارد نشان داده که افراد در هر سنی، حجم تغییرات آینده خود را به شدت دستکم میگیرند. شما یک سال پیش فکر نمیکردید اینجا باشید، چون مغزتان آن زمان هم فکر میکرد «به مقصد نهایی› رسیده است. جالب اینجاست که ده سال بعد هم به گذشته نگاه میکنید و میگویید: «وای، چقدر عوض شدهام.» اگر میدانستید شخصیتتان و خواستههایتان هر دهه کاملاً دگرگون میشود، امروز چه خطرهایی را به جان میخریدید؟
راهکار:
نمیدونم ده سال دیگه کجام، چون پارسال اینجا نبودم؛ شاید قدرت اصلی در همین ندانستن باشد. اگر یک سال پیش میدانستی الان کجایی، ممکن بود جرات تغییر را پیدا نمیکردی. آینده را باز بگذار.