چرا برای عاشق شدن شخصیتم را عوض نمیکنم:
بر اساس نظریه «خودتأییدی» سوان، آدمها ناخودآگاه به دنبال کسی هستند که باورهایشان درباره خودشان را تأیید کند، نه تصویری ایدهآل و نقابدار. اگر برای جلب عشق شخصیتت را عوض کنی، طرف مقابل عاشقِ یک «کاراکتر» میشود، نه تو. بعد از فروپاشی نقاب، او احساس فریب میخورد و تو احساس تهی بودن؛ به همین دلیل رابطههایی که روی نقشبازی ساخته میشوند، نتواستهاند در بلندمدت دوام بیاورند. در مقابل، خود بودن همان فیلتری است که عاشقانگی واقعی را از وابستگی به تأیید جدا میکند. سؤال تیز برای تاو: به نظرتان چند نفر از ما عاشقِ تصویری از طرف مقابل هستیم که خودش ساخته؟
راهکار:
این متن در واقع مرز بین عشق سالم و عشقِ خریداریشده با تملق را نشان میدهد؛ اگر رابطهای فقط با نسخهٔ نمایشیات سر پا بماند، چیزی که از صافی خودت رد نمیشود نه عشق، بلکه توافقی بر اساس اعتبارسازی است.