هر آدم بداخلاق برای چه کسی مهربان است؟:
مغز ما برای صرفهجویی انرژی، آدمها را به «خوب» و «بد» دستهبندی میکند، اما حقیقت پیچیدهتر است: مطالعات عصبشناسی نشان داده که وقتی کسی با گروه مورد علاقهاش (مثلاً فرزند یا دوست صمیمی) ارتباط برقرار میکند، مدارهای همدلی در مغزش فعال میشود، حتی اگر در بقیه مواقع پرخاشگر باشد. این یعنی مهربانی یک ویژگی مطلق نیست، بلکه به زمینه وابسته است. سوال تیز: آیا میشود بداخلاقی را نوعی «حفاظت از مهربانی محدود» تفسیر کرد؟
راهکار:
این جمله یادآور نظریه «ناهماهنگی شناختی» است: آدمها برای توجیه تناقض رفتار خود، اغلب در موقعیتهای متفاوت نقشهای متضاد بازی میکنند. شاید بداخلاقی فقط نقاب ترس یا آسیبپذیری باشد.