تغییر ناگزیر

زمانی که آینده تبدیل به گذشته می‌شود:

فیزیک مدرن می‌گوید گذشته، حال و آینده همگی به طور همزمان وجود دارند؛ این تنها ادراک خطی ماست که آن‌ها را جدا می‌کند. پارادوکس اینجاست که حسرت ما برای آینده‌ای که هنوز نیامده، در واقع سوگ برای «حال»ی است که در حال گذر است. آیا این حس، نشانه‌ی درک ناخودآگاه ما از ساختار واقعی زمان نیست؟

راهکار:

این نگاه به زمان، یادآور مفهوم «حال ابدی» در فلسفه‌ی استوئیک است: تمرکز بر لحظه‌ی کنونی، تنها بخشی از زمان که واقعاً در اختیار داریم و می‌توانیم بر آن اثر بگذاریم.