تنهایی در وطن؛ چرا 'وطن' را 'وتن' نوشتهایم؟:
آیا میدانستی روانشناسان به این حس «سولاستالژی» میگویند: دلتنگی برای جایی که هنوز در آن هستی اما دیگر شبیه خانه نیست. اینجا وطن فیزیکی وجود دارد، اما «وتن» ساخته میشود چون بافت عاطفی آن مرده. جالب اینکه در ایران باستان، «و» پیشوند هممعنی با «هم» بوده (هموطن). حالا «و» را برداشتهای و به «ت mere» رسیدهای: تکافتادگی در دل جمع. آیا این حس میان نسل جدید ایرانی فراگیر شده؟
راهکار:
این واژهسازی (وتن) شکلی از مقاومت زبانی در برابر فراموشی است. میتوانی از همین تکنیک برای توصیف دیگر مفاهیم آشنا که حس خود را از دست دادهاند استفاده کنی: مثلاً «خا» به جای «خانواده» یا «دو» به جای «دوست».