جهان تازه برای عشق؛ چرا دنیا بیلیاقت است؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد مغز انسان هنگام عاشق شدن همان مدارهایی را فعال میکند که در اعتیاد به مواد مخدر فعال میشوند – دوپامین و اکسیتوسین طوفان میکنند. اما نکته شگفتانگیز: همین الگوی شیمیایی باعث میشود ما «نقصهای» دنیا را نادیده بگیریم و واقعیت را با آرمانهایمان تطبیق دهیم. یعنی شاید دنیا بیلیاقت نیست؛ فقط مغز ما برای عشقی «پایدار» تکامل نیافته. پس ساختن جهان تازه شاید به بازبرنامهریزی عادتهای عصبی نیاز داشته باشد، نه تغییر کائنات. چقدر حاضریم «خود» را برای عشق تغییر دهیم؟
راهکار:
اگر این حس را داری، شاید اولین قدم ساخت «جهان کوچک» خودت باشد: یک فضای فیزیکی یا ذهنی که در آن عشق ارزش داشته باشد. مثلاً اتاقت را با نمادهای عشقی تزیین کن، یا یک گروه کوچک از آدمهای همدل دور خودت جمع کن. جهان بزرگ از دل همین جهانهای کوچک متولد میشود.