تغییر با بودن تو

بودنت من را آدم دیگری می‌کند؛ جادوی عشق و فراموشی غم:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد عشق شدید (لیمرنس) مسیرهای دوپامینرژیک مشابه اعتیاد را فعال می‌کند و حتی الگوهای فکری را موقتاً بازنویسی می‌کند. جالب اینجاست که این 'بازنویسی عصبی' معمولاً بعد از جدایی فرو می‌ریزد. سوال برای شما: آیا تا به حال فکر کرده‌اید که اگر آن شخص نباشد، کدام بخش از 'خود جدیدتان' باقی می‌ماند؟

راهکار:

این جمله به زیبایی نشان می‌دهد که حضور یک نفر چگونه می‌تواند هویت ما را بازتعریف کند. اما نکته ظریف اینجاست که وابستگی کامل به دیگری برای خوشحالی، مثل نشستن روی صندلی دوپایه است؛ پایه سوم را خودت باید بسازی. پیشنهاد می‌کنم لحظه‌ای که این حس را تجربه می‌کنی، بنویسی چه ویژگی‌هایی از خودت در آن آدم جدید ظهور کرده تا بعداً بتوانی همان‌ها را مستقل از آن شخص هم پرورش دهی.