وقتی بهترین دوست دشمن می‌شود؛ خیانت و بی‌اعتمادی:
پارادوکس «خیانت نزدیک»: مغز، دوست صمیمی را در همان شبکهٔ اعتماد و پاداش ثبت می‌کند که خانواده را. وقتی او دشمن می‌شود، تعارض شناختی شدیدتر از ضرر یک غریبه است؛ چون مدل ذهنی «امنیت» فرو می‌ریزد. در تاریخ، سزار و بروتوس نماد همین‌اند: ضربه از نزدیک، از دور کاری‌تر است.
راهکار:
وقتی بهترین دوست به دشمن تبدیل می‌شود، مسئله اغلب نه یک برچسب ثابت که جابه‌جایی منافع و مرزهاست. دوست/دشمن دو قطب دائمی نیستند؛ رفتار در موقعیت بحرانی، نه خاطره‌های شیرین، وفاداری را نشان می‌دهد.