پارادوکس دلتنگی: حتی خودت هم جای خالی خودت را پر نمیکنی:
این جمله یک حقیقت عصبشناختی جذاب را لو میدهد: مغز ما هنگام عاشق شدن، یک «نقشه عصبی» منحصربهفرد از آن شخص میسازد که با هیچ محرک دیگری فعال نمیشود. حتی خودِ آن شخص هم بعد از تغییر، دیگر محرک قبلی را ندارد. به همین دلیل است که «بازگشت» همیشه ناکام میماند: تو دلتنگ نسخهای از او هستی که دیگر وجود ندارد. سوال تلخ اینجاست: آیا ما اصلاً عاشق «خودِ واقعی» کسی میشویم یا عاشق «تصویر ذهنیای» که از او ساختهایم؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک پارادوکس روانشناختی میآید: «منِ امروز» تو، دیگر «منِ دیروز» نیست. شاید غم واقعی نه برای رفتن دیگری، که برای از دست رفتن نسخهای از خودت است که با او زندگی میکردی. اگر این حس را داری، بدان که هر آدمی در هر رابطه، یک «خودِ مشترک» میسازد که با پایان رابطه میمیرد. سوگواری برای آن خودِ مرده، طبیعیتر از فکر کردن به بازگشت اوست.