چرا آدم‌ها تغییر می‌کنند؛ دیگر همانی نیستیم که بودیم:
شاید این جمله از نظر زیست‌شناسی هم دقیق باشد: بدن انسان هر ۷ تا ۱۰ سال تقریباً همه سلول‌هایش را بازسازی می‌کند؛ حتی گیرنده‌های چشایی هر ۱۰ روز تعویض می‌شوند. هیچ نسخه ثابتی از «ما» وجود ندارد که با گذر زمان دست‌نخورده بماند. پس این «من» پیوسته، بیشتر یک روایت ذهنی است تا یک واقعیت عینی. سؤال این است: اگر همه اجزا و حتی خاطرات بازنویسی شوند، چه چیزی از ما واقعاً «بودن» دارد؟
راهکار:
برای این حس تلخ می‌توان زاویه دیگری پیدا کرد: تغییر لزوماً از دست دادن نیست؛ هر نسخه جدید از ما، حاصل تجربه‌ها و انتخاب‌هایی است که نسخه قبلی ساخته. می‌شود به جای سوگواری برای آدم‌های گذشته، به نسخه‌ای که امروز هستیم نگاه کرد و پرسید این تغییر چه چیزی به ما اضافه کرده است.