سوگند به روشنایی روز و شب؛ پروردگارت تو را رها نکرده:
در علوم اعصاب، احساس طرد شدن و رها شدن توسط عزیزان، دقیقاً همان بخش‌هایی از مغز را فعال می‌کند که درد جسمی فعال می‌کند. به همین دلیل آیاتی که بر عدم رها شدن توسط پروردگار تأکید می‌کنند، می‌توانند به‌طور واقعی درد روانی را تسکین دهند؛ گویی مرهمی بیولوژیک برای زخم‌های روح هستند. آیا می‌دانستید نخستین پژوهش‌های fMRI در این زمینه، فعال شدن قشر سینگولیت قدامی را هنگام یادآوری خاطرات طردشدگی نشان دادند؟
راهکار:
این آیه به ما یادآوری می‌کند که سکوت و تاریکی شب، مقدمه‌ای برای طلوع دوباره است؛ درست همانطور که توقف وحی، آغازگر بزرگترین سوره‌های رحمت قرآن شد. پس در دوره‌های بی‌پاسخی، اعتماد کن که روشنایی در راه است.