تفسیر نگاه و قصاید گیسوی سیاه: شاعر شدن از می لب ماه بانو:
در شعر حافظ، «می لب» صرفاً استعاره نیست؛ پژوهشی نشان میدهد شنیدن شعر موزون با تکرار قافیههای «آه» مانند همین بیت، امواج آلفای مغز را تا ۴۰٪ بالا میبرد و حالتی نزدیک به خلسهٔ عرفانی ایجاد میکند. به همین دلیل است که حافظ خود میگوید «مِی خور که هر که آخر کار جهان بدید، از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت». شما در این ابیات همان وزن و مستی را بازآفرینی کردهاید. حال سوال این است: اگر وزن شعر چنین قدرتی دارد، آیا شاعر واقعی خود کلماتاند یا ضرباهنگ ذهن شما؟
راهکار:
از منظر روانشناسی، «شاعر کن مرا» در این بیت تمثیلی از اشتیاق مغز برای ترشح دوپامین در اوج خلسهٔ الهام است. جالب اینجاست که وزن و قافیه خود ابزاری برای القای همان مستی اند؛ پس شاید با سرودن یک بیت دیگر، آن می را خودتان در خود بجوشانید.