شعر مولانا: بهار من تویی و نگاه نکردن به دیگری:
آیا میدانستید در علوم اعصاب به این پدیده «سوگیری توجه» (attentional bias) میگویند؟ وقتی کسی برایتان «بهار» میشود، مغز شما دوپامین را بالاتر از حد معمول آزاد میکند و سایر محرکها را بیاهمیت جلوه میدهد. حتی اسکنهای fMRI نشان داده که ناحیهٔ تگمنتوم شکمی (VTA) در عاشقان واقعی شبیه به افراد تحت تأثیر مواد مخدر فعال میشود. آیا این بدان معناست که عشق یک «اعتیاد» تکاملی برای بقای نسل است؟
راهکار:
این بیت رو میشه به مفهوم «تمرکز توجه» تعمیم داد: وقتی یک نفر تمام «بهار» ذهنت میشه، مغز بهطور ناخودآگاه محرکهای دیگر رو فیلتر میکنه. پس این حس فقط شاعرانه نیست، عصبشناسی محضه.