مرگ تدریجی؛ شعر تکاندهنده فرخی یزدی درباره زندگی:
بدن انسان هر ۷ تا ۱۰ سال یک بار تقریباً تمام سلولهایش را جایگزین میکند؛ یعنی شما امروز از نظر اتمی همان آدم ۱۰ سال پیش نیستید. این 'مرگ تدریجی' یک واقعیت زیستی است، نه فقط یک استعاره. حتی سلولهای مغز هم با گذر زمان ساختار خود را تغییر میدهند. فرخی یزدی این فرایند را 'عمر' مینامد؛ یعنی حساب کردن جان کندنها. اگر جسم مدام میمیرد و بازسازی میشود، 'منِ' ثابت کیست؟
راهکار:
هر جان کندنی که ثبت میکنید، در واقع اثباتی است که هنوز زندهاید. فرخی یزدی مرگ تدریجی را سرود، اما روانشناسان این فرایند را 'رشد پس از آسیب' مینامند؛ یعنی هر بار که درد را به جان میخرید، ذهنتان پیچیدهتر میشود. شاید 'عمر' نه جمع جان کندنها، که جمعِ درسهای پنهان در همان کندنهاست.