ناامیدی از آدمها؛ تلخ اما ضروری برای رشد:
یک حقیقت شگفتانگیز: تحقیقات علوم اعصاب نشان داده که مغز ما هنگام قضاوت درباره دیگران، همان مدارهایی را فعال میکند که برای فکر کردن به خودمان استفاده میکند. به همین دلیل، بهطور پیشفرض فرض میکنیم بقیه مثل ما هستند. این خطای شناختی «سوگیری توافق کاذب» نام دارد و یکی از ریشههای اصلی ناامیدیهای اجتماعی است. جالب اینجاست که هرچه هوش هیجانی بالاتر باشد، این سوگیری کمتر است. آیا میتوانی به تجربهای فکر کنی که دقیقاً این الگو را در خودت دیده باشی؟
راهکار:
این جمله درواقع به یک پدیده روانشناختی به نام «سوگیری توافق کاذب» اشاره دارد: ما تمایل داریم فکر کنیم دیگران مثل ما فکر و عمل میکنند. شکستن این توهم تلخ است اما باعث بلوغ عاطفی میشود. پیشنهاد: دفعه بعد که ناامید شدی، از خودت بپرس «کجای این تجربه به من یاد داد که آدمها چقدر متنوعاند؟»