دنیا کثیف نیست، آدمها کثیفاند؟:
تحقیقات روانشناسی نشون میده که ما تمایل داریم رفتار بد دیگران رو به شخصیتشون نسبت بدیم (خطای بنیادی اسناد)، ولی کارهای خوب خودمون رو به شرایط. این جمله دقیقاً همون سوگیری رو بازتولید میکنه. جالبه که در فرهنگ ایرانی، «جهان» همیشه نماد پاکی و بیگناهی بوده، درحالی که انسانها عامل پلیدی شمرده میشن. ریشه این دوگانهپرستی رو میتونید در متون عرفانی یا حتی فلسفه اگزیستانسیالیسم دنبال کنید. سوال برای جامعه: آیا دنیا واقعاً خنثی میتونه باشه وقتی همه ما جزیی از اونیم؟
راهکار:
این نگاه رو میشه برعکس کرد: «دنیا آینهست، هر چی ببینی بازتاب خودته.» شاید آدمهایی که میبینیم کثیفاند چون خودمون رو درون اون جهان منعکس میکنیم. یه زاویه جدید: دنیا خنثیست، ما بهش معنا میدیم.