متفاوت بودن سخته ولی قشنگه؛ چرا خاص بودن ارزش دارد:
بر اساس نظریه «نیاز به منحصربهفرد بودن» اسنایدر و فرامکین (۱۹۷۷)، انسانها تعادلی بین تعلق و تمایز میجویند. کسانی که بیش از حد همرنگ شوند یا زیادی متفاوت، دچار اضطراب میشوند. جالب اینجاست که نوآورترین افراد تاریخ در مرز این تعادل حرکت کردهاند: آنقدر متفاوت که دیده شوند، آنقدر آشنا که پذیرفته شوند. حالا فکر کن اگر در دنیایی زندگی کنی که همه تصمیم بگیرند «متفاوت» باشند، آن وقت «عادی بودن» به یک تفاوت جسورانه تبدیل میشود. تو چی فکر میکنی؟ اگر همه خاص باشند، خاص بودن چه معنایی دارد؟
راهکار:
متفاوت بودن نه یک نقص، بلکه امضای منحصربهفرد تو در جهان است. تحقیقات روانشناسی نشان میدهد کسانی که جرأت متفاوت بودن دارند، بعدها به عنوان پیشگامان نوآوری شناخته میشوند. سختی مسیر، تأییدی بر ارزشمندی مقصد است.