تفاوت با بیمار روانی

فرق من با بیمار روانی؛ طنز تلخ آزادی:

این پارادوکس یادآور نظریهٔ «نهادینه‌سازی» اروینگ گافمنه: حتی بیماران روانی در تیمارستان الگوهای رفتاری ثابتی پیدا می‌کنن. برعکس، «آزادی» بیرون هم می‌تونه توهم باشه چون ما اسیر هنجارهای پنهانیم. سؤال: آیا واقعاً آزادی یعنی نبود دیوارهای فیزیکی، یا ندیدن دیوارهایی که خودمون ساختیم؟

راهکار:

این جمله رو میشه از زاویهٔ روانشناسی اجتماعی بازنویسی کرد: شاید آزادیِ واقعی درک محدودیت‌های درونیه نه فقط نبود دیوار. پیشنهاد: یه پست دنباله‌ای با عنوان «بیمارستان ذهنی مدرن» و اشاره به هنجارهای اجتماعی که مثل قفس عمل می‌کنن.