اصالت قابل تقلید نیست: راز خودِ واقعی بودن:
در علوم اعصاب، «نورونهای آینهای» پایه زیستی تقلیدند و همدلی را ممکن میکنند. اما اصالت از ترکیب منحصربهفرد تجارب بدنی و خطاهای پیشبینی مغز ناشی میشود که قابل کپی نیست. حتی دوقلوهای همسان هم در پردازش درونی متفاوتند. پارادوکس اینجاست: تقلید راهی برای یادگیریست، اما در نهایت آگاهی از شکستِ تقلید است که مرز «خود» را میسازد. آیا این پارادوکس نیست که تقلید، پلی به سوی اصالت باشد؟
راهکار:
گاهی با تقلید آگاهانه از نسخهای که آرزو داریم باشیم، به اصالت پنهان درون نزدیک میشویم؛ اصالت یک مسیر است، نه مقصد.