اگر همه یکسان بودند: از سطل آشغال تا گاوصندوق:
در زیستشناسی، مفهوم «نایکنواختی» کلید تکامل است. اگر همه سلولهای یکسان بودند، هیچ ارگانیسم پیچیدهای به وجود نمیآمد. تفاوت در تخصص و عملکرد است که به یک سلول ساده ارزش پوست میدهد و به دیگری ارزش نورون مغز. آیا این نابرابری ذاتی، در جامعه انسانی هم اجتنابناپذیر است؟
راهکار:
این متن را میتوان با نگاهی به «اقتصاد رفتاری» بازنویسی کرد: چرا ذهن ما یک سکه طلا را حتی اگر همان وزن یک سکه بیارزش را دارد، باارزشتر میداند؟ این موضوع درباره «ارزش ذهنی» و قراردادهای اجتماعی است، نه ذات اشیا.