عشق، دادنی نیست؛ شریک شدنی است:
در روانشناسی، عشق رمانتیک سالم اغلب با «وابستگی ایمن» توصیف میشود، حالتی که در آن فرد هم احساس صمیمیت میکند و هم استقلال خود را حفظ میکند، برخلاف رابطههای مبتنی بر مالکیت یا وابستگی ناایمن. این دقیقاً منطبق بر ایده «شریک شدن» است. به نظر شما بزرگترین مانع برای درک عشق به عنوان یک مشارکت، چیست؟
راهکار:
این نگاه را میتوان با مفهوم «عشق به عنوان یک فعل» گسترش داد: عشق یک فعل انتخابی روزمره است، نه یک حالت احساسی منفعل. شاید جالب باشد که اعضای جامعه «تاو» تجربیات خود از تبدیل عشق از یک حس به یک سری انتخابهای آگاهانه را به اشتراک بگذارند.