تفاوت عشق اول و آخر

عشق واقعی: ماندن در آخرش، نه هیجان اولش:

تحقیقات نوروساینس نشان می‌دهد که عشق اولیه تحت سلطه دوپامین (هیجان و پاداش) است و معمولاً ۶ تا ۱۸ ماه دوام دارد. اما عشق پایدار با ترشح اکسی‌توسین و وازوپرسین (هورمون‌های دلبستگی و تعهد) همراه می‌شود که پیوند عمیق‌تری ایجاد می‌کند. پس ماندن یک انتخاب شیمیایی و عاطفی است، نه فقط احساس. به نظر شما کدام مرحله برای یک رابطه کلیدی‌تر است؟

راهکار:

این نگاه یادآور نظریه روانشناسی «عشق دلبسته» (Companionate Love) است که پس از مرحله شور اولیه شکل می‌گیرد. اگر این مفهوم را بسط دهی، می‌توانی از عواملی مثل اعتماد، سازگاری و تعهد در رابطه بگویی که باعث ماندگاری می‌شوند.