نسل غمگین و عکسهای شاد؛ چرا پشت لبخندها درد است؟:
مطالعات روانشناسی اجتماعی میگوید ما در شبکههای اجتماعی «خودِ نمایشی» را نشان میدهیم، نه «خودِ واقعی» را. گافمن به این «مدیریت برداشت» میگفت: جلوی دوربین، نقشِ شاد را بازی میکنیم چون شادی در این صحنه لایک میگیرد. پژوهشهای بعدی نشان داد همین عکسهای شادِ دیگران، مقایسهی اجتماعیِ صعودی ایجاد میکند و احساسِ غم مخاطب را عمیقتر میکند. پس این عکسها فقط سلفی نیستند؛ سندِ یک قرارداد جمعی برای پنهانکردن زخماند. اگر یک روز همه واقعیت را نشان دهند، چه اتفاقی میافتد؟
راهکار:
این جمله را میشود به «ما نسلِ لبخندهای آرشیویایم؛ شادیمان برای قابهاست، نه روزها» بازنویسی کرد تا تناقضِ غم و شادی تیزتر شود.