تضمین هستی با ماندن یک نفر

وابستگی عاطفی؛ وقتی ماندن یک نفر تضمین هستی می‌شود:

در روان‌شناسی دلبستگی به این وضعیت «آمیختگی هویتی» می‌گویند: وقتی مرز من و دیگری محو شود، غیاب او نه فقدان رابطه، که تهدیدِ خودِ وجود ادراک می‌شود. مغز طرد اجتماعی را در همان مناطقی پردازش می‌کند که درد جسمی را پردازش می‌کند؛ به همین دلیل جدایی می‌تواند به‌معنای واقعی دردناک باشد. پژوهش‌های دانشگاه میشیگان نشان می‌دهد فعالیت قشر کمربندی پیشین مغز هنگام جدایی عاطفی شبیه تجربه‌ی سوختگی است، اما مغز توانایی بازنویسی مسیرهای درد را دارد.

راهکار:

از دید روان‌شناسی دلبستگی، گره‌زدن امنیت وجودی به ماندن یک نفر، نوعی توهم کنترل و ادغام هویتی است. وارونه‌اش هم صادق است: هستی ما پیش از ورود او جریان داشت و بعد از رفتنش نیز راه خود را پیدا می‌کند. این جمله را اگر به‌جای سوگ، به‌مثابه کشف دوباره‌ی مرز «من» بخوانی، به یک بیانیه‌ی استقلال تبدیل می‌شود.