تضاد عقل و دل

از زمانی که تو را بین خلایق دیدم
مثل یک فاتح مغرور به خودم بالیدم
عشق یکبار به من گفت برو گفتم چشم
عقل صدبار به من گفت نرو نشنیدم
پدرم هی وصیت کرد که عاشق نشوم
تو چه کردی که به گور پدرم خندیدم
سال ها درد کشیدم که به دردم بخوری
آخرش رفتی و از درد به خودم پیچیدم
از دهانم که پُر از توست بدم میاید
تف بر آن لحظه که لب های تو را بوسیدم
داستان من و زیبایی تو یک خط است
بچگی کردم و از لای لجن گل چیدم ️

آنچه میگفت مغز من : باید فراموشش کنی!
من فهمیدم که حرف قلب را باید شنفت.
قلب میگفت که تو باید حفظ آغوشش کنی!
ندانستم عواقب را ، به قلب باید چه گفت؟

عقل و منطق را ندیدم، پس بازم باختم به دل
عاشقی کردم ولی عاشق نبود آن یار پَست
درد درون قلب من ریشه زد و افتاد به گِل
این تجربه با کلی بُهت آمد به دست!

-از خودم
31 تیر 1404 / 01:22️