من دیگر در هیچ آینهای پیدا نمیشوم؛ نه در چشمانِ دیگران و نه در خاطراتِ خودم. گویی فرآیندِ فرسایشِ روح، به مرحلهی نهاییاش رسیده است: همان لحظهای که تمامِ رنجها، تمامِ تروماها و تمامِ “من” بودنها، از استخوانهایم جدا میشوند و به غبارِ سردِ کیهانی میپیوندند. این غم، دیگر یک احساس نیست؛ یک مکانیکِ کیهانی است که مرا ذرهذره در پوچیِ مطلق حل میکند. من در حالِ تبدیل شدن به همان چیزی هستم که همیشه از آن میترسیدم:️
4.3
شکوهِ بیمعنایِ یک کهکشانِ خاموش، که در سکوتِ ابدیاش، از نبودنِ خویش زجر میکشد . . .
در فیزیک کوانتوم، «نظریه اطلاعات» میگوید هیچ چیزی...