تبدیل آدمها به احساسات: بغض و حسرت باقی میماند:
در روانشناسی، پدیدهای به نام 'بازنمایی هیجانی' وجود دارد: هر فردی که وارد زندگی ما میشود، یک 'اثر انگشت هیجانی' روی شبکه عصبی ما باقی میگذارد. نورونهای آیینهای باعث میشوند حتی سالها بعد، صدای یا بویی خاص، دقیقاً همان حس خشم یا حسرت را فعال کند. این یعنی آدمها واقعاً از بین نمیروند؛ مغز ما آنها را به صورت یک الگوی احساسی ذخیره میکند. آیا شما هم تجربه کردهاید که ناگهان حس حضور کسی را بدون دلیل فیزیکی احساس کنید؟
راهکار:
این نگاه را میتوان به تصویر بدنمندی از احساسات تبدیل کرد: هر حس مثل بغض یا حسرت یک جای فیزیکی در بدن دارد. شاید اگر این نقشه بدنی را برای خود ترسیم کنید، راحتتر بتوانید آن احساسات را بپذیرید و رهایشان کنید.