تاثیر زمان روی احساسات

چیزهای قشنگ زمان می‌برند؛ اما زمان ذوق را هم می‌برد:

پشت این حرف، یک مکانیسم عصبی به اسم «سازگاری لذت‌گرایانه» است: مغز ما برای صرفه‌جویی در انرژی، به محرک‌های تکراری واکنش نشان نمی‌دهد. به همین دلیل اولین قاشق بستنی وحیانی است، اما قاشق دهم بی‌حوصلگی. زمان «ذوق» را نمی‌برد؛ به مغز یاد می‌دهد آن را نادیده بگیرد. آیا می‌شود با «تازگیِ آگاهانه» این سیری را به تأخیر انداخت؟

راهکار:

زمان هم ذوق را می‌برد، هم آن را می‌پزد؛ گاهی چیزی که اسمش را «ذوق» می‌گذاریم فقط پوست‌های است که می‌ریزد تا شوقِ عمیق‌تری از زیرش سبز شود.