تاثیر پارتنر خوب در زندگی و سلامت روان:
بر اساس مطالعهی ۸۵ سالهی هاروارد، نزدیکترین روابط عاطفی، قویترین پیشبینیکنندهی سلامت جسمی و روانی در سالمندی هستند، حتی قویتر از کلسترول و ژنتیک. حضور یک پارتنر خوب، سیستم عصبی را از حالت «جنگ و گریز» خارج میکند و سطح کورتیزول را پایین میآورد؛ این یعنی عشق فقط یک حس نیست، یک «تنظیمکنندهی زیستی» است. سؤال: آخرین باری که کنار او ضربان قلبت آرام شد، چه اتفاقی در بدنت افتاده بود؟
راهکار:
تغییر نگاه: بهجای «تاثیر داشتن»، به «همنشینیِ تبدیلشدن» فکر کن؛ همراه خوب نهتنها تأثیر میگذارد، بلکه نسخهی بهتری از تو را فعال میکند. همین بازتعریف، قدردانی را عمیقتر و ماندگارتر میکند.