گم شدن در چشم‌هایش؛ عاشقانه‌ای که راه بازگشت نمی‌خواهد:
در روان‌شناسی، خیره شدن طولانی به چشمان طرف مقابل ترشح اکسی‌توسین را بالا می‌برد و مرز «خود» و «دیگری» در مغز کمرنگ می‌شود. جالب‌تر این که عشق رمانتیک مدار پاداش مغز را شبیه به اثر کوکائین فعال می‌کند؛ به همین دلیل فرد مسیر بازگشت را می‌داند، اما مغزش لذت گم‌ماندن را به امنیت ترجیح می‌دهد.
راهکار:
بازسازی شناختی: این جمله را از منظر عصب‌شناسی عشق بخوانید؛ مغز هنگام خیره شدن به چشمان معشوق اکسی‌توسین ترشح می‌کند و «نخواستنِ بازگشت» را می‌توان یک پاداش دوپامینی دانست، نه بی‌ارادگی.