حرفای مجازی، گریههای واقعی؛ پارادوکس شبکههای اجتماعی:
در آزمایشگاه علوم اعصاب، وقتی به کسی میگویند بقیه او را از بازی سایبری سادهای حذف کردهاند، همان مراکز درد فیزیکی در مغزش روشن میشود که در شکستگی استخوان. متنهای بیصدا و بیچهره، فاقد زبان بدن و لحناند؛ به همین دلیل مغز آنها را خام و بدون فیلتر پردازش میکند، گاهی حتی بیرحمانهتر از یک داد حضوری. آیا پشت هر ایموجی خنده، یک سیستم لیمبیک واقعی در حال سوختن است؟
راهکار:
مغز انسان بین طرد شدن در فضای مجازی و دنیای واقعی تفاوتی قائل نمیشود. ناحیهای در مغز به نام «سینگولیت قدامی پشتی» با دیدن یک کامنت دردناک، دقیقاً همان واکنشی را نشان میدهد که به یک ضربه فیزیکی نشان میدهد. اشکهایت از پشت صفحه هم واقعیاند، چون برای مغزت این تهدید، کاملاً فیزیکی است.