چرا بعضیها از تاریکی و تنهایی نمیترسند؟:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد مغز کودکانی که در محیطهای تاریک و بیپناه بزرگ شدهاند، برای بقا مسیرهای پردازش تهدید را بازآرایی میکند؛ همان جایی که در دیگران ترس فعال میشود، در آنها فقط آگاهیِ سردِ محاسبهگر روشن میشود. تاریکی برایشان تهدید نیست، زبان مادریشان است. به این پدیده در روانشناسی «سازگاری عصبی با تروما» میگویند.
راهکار:
شاید تاریکیِ خونه برای این آدمها نه زخم، بلکه مدرسهی بقا بوده؛ جایی که یاد گرفتن تنهایی یعنی همراهی با خودِ واقعی، نه ترس از نبودِ دیگری.