چرا با بزرگ شدن دیگر همه چیز با بوسه خوب نمیشود؟:
کودکان در مرحله تفکر جادویی (۲ تا ۷ سالگی) واقعاً باور دارند بوسه زخم را درمان میکند. این باور با ترشح اندورفین و اکسیتوسین یک اثر پلاسیبوی قدرتمند میسازد. با رشد شناختی، ذهن منطقگرا جایگزین میشود، اما واکنش شیمیایی مغز به تماس محبتآمیز در بزرگسالی هم دقیقاً همان هورمونها را آزاد میکند—فقط دیگر اسمش را «جادو» نمیگذاریم. حالا پرسش اینجاست: اگر بدن ما هنوز همان واکنش را دارد، چرا دیگر حس نمیکنیم بوسه همه چیز را خوب میکند؟
راهکار:
شاید یک بوسه دیگر زخمهای عمیق را مثل کودکی خوب نکند، اما هنوز هم تماس فیزیکی محبتآمیز باعث ترشح اکسیتوسین و اندورفین میشود و استرس را کاهش میدهد. حالا میدانیم که برای ترمیم واقعی، به همدلی و گفتوگو هم نیاز داریم. بوسه هنوز جادوییست، فقط جنس جادویش عوض شده.