حسرت جوانی در شعر حافظ؛ چرا تاسیان میخوریم؟:
واقعیت جالب: تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که مغز انسان در دهه ۲۰ زندگی، بخش پیشپیشانی (مسئول تصمیمگیری منطقی) را کامل میکند. یعنی «تاسیان» از جوانی، در واقع حسرت دورهای است که مغزمان هنوز «فیلتر خطر» نداشت. بهقولی، جوانی تنها دورهای است که جسارت از منطق پیشی میگیرد. آیا این حسرت، ارزش ریسکهای آن دوران را دارد؟
راهکار:
این بیت از حافظ، بهجای سوگواری صرف، میتواند یادآور این باشد که «تاسیان» خود بخشی از فرآیند رشد است. اگر جوانی را دورهای از خطا و شور میدانیم، پس پیری فرصت بازبینی و خردورزی است. پیشنهاد میکنم یک جمله از همین بیت را در پروفایل خود بنویسید و از دنبالکنندگان بپرسید: «کدام خاطره از جوانیات را امروز با لبخند به یاد میآوری؟» این گفتگو میتواند حس همدلی و نوستالژی مثبت ایجاد کند.