تاریخ ایران و جنگ

تاریخ ایران: با خون نوشته شده، نه جوهر:

مغز انسان رویدادهای خشونت‌آمیز را به دلیل فعال شدن آمیگدال، تا ۴ برابر قوی‌تر از خاطرات خنثی ذخیره می‌کند. تاریخ خونین ایران نه فقط یک گزاره‌ی ادبی، که یک واقعیت عصبی-زیستی است: خون، جوهر حافظه‌ی جمعی ماست. آیا بدون این خون‌ها، اصلاً «ایران» در ذهنمان باقی می‌ماند؟

راهکار:

شاید تاریخ را با خون نوشتند تا هر نسل زخم‌ها را حس کند؛ جوهر فقط حروف را می‌سازد، اما خون نبض را. تاریخ زنده‌تر از آن است که جوهر بتواند روایتش کند.