بی تو صبح هم مثل شب تاریک است؛ راز دلتنگی:
آیا میدانید تحقیقات علوم اعصاب نشان داده که مغز انسان در تجربه فقدان، فعالیت ناحیه «اینسولا» (واقع در لوب تمپورال) را تا ۷۰٪ افزایش میدهد؟ این ناحیه همان جایی است که درد فیزیکی را پردازش میکند. به عبارتی، دلتنگی صرفاً یک حس شاعرانه نیست، بلکه فرآیندی عصبی است که مغز را فریب میدهد تا نور خورشید صبح را تیره و تار ببیند. حالا سؤال اینجاست: چرا تکامل چنین مکانیسم ظالمانهای را برای ما حفظ کرده؟
راهکار:
این جمله یادآور یک حقیقت روانشناختی جذاب است: «سوگیری عاطفی» باعث میشود در نبود عزیز، حتی روشنترین لحظات هم تیره به نظر برسند. راهکار عملی: یک فعالیت جدید در صبح (مثل نوشتن یا پیادهروی) میتواند این توهم ادراکی را بشکند و به ذهن یاد بدهد که نور بیرون به عشق وابسته نیست.