منظومه شمسی میان تارهای مو؛ شعر عاشقانه:
هر تار مو یک بایگانی شیمیایی از بدن است: مواد معدنی، استرس، حتی داروها در طول رشد تار رسوب میکنند؛ دانشمندان از مو برای سنجش هورمون کورتیزول در ماههای گذشته استفاده میکنند، نه لحظهها. ضمناً اتمهای آهن و کلسیم موی تو از ابرنواخترهای میلیارد سال پیش میآیند؛ بنابراین «منظومه شمسی پر از رمز» فقط استعاره نیست، ژنتیک و کیهانشناسی است. اگر هر تار مو یک تقویم شیمیایی باشد، چه رازی را ثبت کرده؟
راهکار:
این استعاره را به یک تصویر حسی نزدیکتر کن: نور روی هر تار مو، شکل گردوغبار زیر نور، یا سایهای که تارها روی صورت میاندازند. با این جزئیات، «منظومه شمسی» از یک تشبیه ذهنی به یک تجربه ملموس تبدیل میشود و شعر در ذهن مخاطب ماندگارتر میشود.