ارزش یک تار مو در برابر کل جهان:
در فیزیک کوانتوم، مفهوم «درهمتنیدگی» نشان میدهد دو ذره میتوانند چنان به هم پیوند بخورند که تأثیر بر یکی، دیگری را فوراً متأثر کند، حتی از فاصلهای باورنکردنی. شاید این افراط عاشقانه، بیان شاعرانهای از همین پیوند ناگسستنی باشد. آیا این فداکردن جهان، نشانه عشق است یا از دست دادن مقیاس؟
راهکار:
این اغراق شاعرانه را میتوان به یک تمرین خلاقانه تبدیل کرد: سعی کنید برای معشوق خود (یا یک مفهوم دوستداشتنی دیگر مانند وطن، هنر یا یک آرمان) یک «قربانی اغراقآمیز» جدید و شخصیسازی شده بسازید. مثلاً: «تمام اقیانوسها با گنجینههای گمشدهشان، فدای یک لحظه نگاهت». این کار ذهن را برای بیان خلاقانه تقویت میکند.