کارما: تاوان دل شکستن برای کسی که اهمیت دارد:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که باور به «کارما» شکلی از الگوسازی اجباری مغز است: ما تمایل داریم رویدادهای تصادفی را به صورت علتومعلولی تفسیر کنیم تا حس کنترل بر زندگی داشته باشیم. جالبتر این که این سوگیری در مواقعی که ناعادلانه آسیب میبینیم شدیدتر میشود. آیا تا به حال شده تقاص کاری را از آدمی کاملاً بیربط گرفته باشی؟
راهکار:
این بیت، بازتاب یک سوگیری شناختی رایج است: «فرضیه دنیای عادلانه» که باعث میشود ذهن ما بین رنجهای ناعادلانه و رفتارهای گذشته ارتباطی توهمی برقرار کند. به جای سرزنش کارما، پیشنهاد میکنم دفعه بعد که چنین حسی داری، بپرسی: «آیا واقعاً این فرد مقصر کارهای قبلی من است؟» یا این که صرفاً یک تصادف ناخوشایند را به اشتباه به حساب و کتاب کیهانی نسبت دادهای.