تاوان بی گناهی

تاوان بی گناهی؛ وقتی تقصیر نداشتن کافی نیست:

در مکانیزم قربانی، رنه ژیرار نشان می‌دهد جوامع بحرانی برای بازگرداندن نظم، یک بی‌گناه را نشانه می‌گیرند و او تاوان گناهی را می‌دهد که مرتکب نشده. روان‌شناسی «فرضیه دنیای عادلانه» را اضافه می‌کند: ناظران برای حفظ باور به عدالت، خودِ قربانی را سرزنش می‌کنند. پس گاهی بی‌گناهی، نه مصونیت، بلکه انتخابِ ارزانِ سیستم است.

راهکار:

خوانش جایگزین: گاهی ساختارها برای بقای خود به یک «مقصر» نیاز دارند و بی‌گناه‌ترین گزینه، ارزان‌ترین قربانی است. این جمله رنج فردی را به نقد سازوکاری تبدیل می‌کند که تاوان را از تقصیر جدا می‌کند.